ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਫਸਾਨੇ ਨੇ,
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੇ,
ਧੂਪ ਸਹਿ ਗਏ ਛਾਂਵ ਚੁੰਨੇ,
ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਹਾਰੇ ਨੇ।
ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕੇ ਸੱਤ ਨੇ ਲੱਖੇ,
ਮੇਰੀ ਰੂਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਨੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਧੱਬੇ।
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਫਸਾਨੇ ਨੇ,
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੇ,
ਧੂਪ ਸਹਿ ਗਏ ਛਾਂਵ ਚੁੰਨੇ,
ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਹਾਰੇ ਨੇ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਥਾ ਹਾਂ,
ਕਮੀ ਕੋ ਤਰਾਜੂ ਦਾ ਧਾਗਾ ਹਾਂ,
ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਮਿਲਾ ਹੈ,
ਬਸ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਥਾ ਹਾਂ।
ਗਮ ਕੇ ਅੰਧੇਰੋਂ ਮੇਂ ਵੀ,
ਉਸਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਈ ਹੈ,
ਹਰ ਰੋਕੇ ਕੇ ਬਾਅਦ ਮੇਂ ਨੇ,
ਉਸਕੀ ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਹੈ।